Resmin Rengi; Doygunluk - Resmin Renginin Boyutları - 10.Bölüm

Güncelleme tarihi: 19 Eki


23


Parlaklığına orantılı olarak değerlendirilen bir alanın renkliliğinden gelen ışığın beyazımsılığından algılanan özgürlüğüdür. Belirli bir doygunluğun belirli bir ayarında ışık, daha görünür hale geldikçe daha fazla renklilik sergiler. Bir resimde, renklerin gücünü algılama şeklimiz yanındaki diğer renklere bağlıdır. Genellikle bir renk, etrafı daha koyu ve kontrast bir renkle çevriliyse daha yoğun; daha soluk bir renk ile çevriliyse daha zayıf görünür.

Örnek Resim 10’da yer alan, Fikret Mualla’nın 1966 tarihli resminde, sarı ve turuncu rengin doygunluğu mavi üzerinde belirginken, aynı nitelikte sarının doygunluğu turuncu (soldaki kadın saçında) üzerinde zayıf görünür.



Resim 10: Fikret Mualla, İsimsiz, 1966
Resim 10: Fikret Mualla, İsimsiz, 1966


Goethe,


“Sarı ve mavi, renk kombinasyonlarının en basitidir zira kırmızıya rastlanmaz. Bu nedenle bütünlüğünde çok şey eksiktir. Her iki kutbu en alt basamakta olduğundan alalade bir tertip olarak niteleyebiliriz. Ancak yeşile yakın olması, yani – gerçek tatmini- hemen sağlayabilmesi bakımından da avantajlı bir yanı vardır. Fakat göz mavi ve sarıyı yan yana gördüğünde yeşili yaratma çabasına bürünme ama onu yaratamama, yani başlı başına huzuru ve duyumsal anlamda bütünlüğü hissettirememe şeklinde son derece tuhaf bir mücadeleye girer.” (20)

Fikret Mualla bu eserinde, kullandığı renklerle Goethe’nin renk öğretisinde yer verdiği gibi turuncu ve yeşil ile sarı ve maviyi yetkinlikle destekleyerek karakterli bir renk kombinasyonu sağlamıştır.



Turquery

Zerrin Avan



 

Kaynaklar


20 *Goethe, Renk Öğretisi, Çev. İlknur Aka, Kırmızı Yayınları, İstanbul, 2020, s.258,259

2 görüntüleme0 yorum